قانقاریا یک بیماری خطرناک و بالقوه کشنده است که زمانی اتفاق می افتد که جریان خون در ناحیه وسیعی از بافت قطع شود. این باعث می شود بافت از بین برود و بمیرد. قانقاریا اغلب پوست آسیب دیده را به رنگ سبز مایل به سیاه تبدیل می کند. با این حال، کلمه قانقاریا مربوط به رنگ سبز نیست، بلکه مربوط به خود بیماری است. این واژه از کلمات یونانی و لاتین برای زخم جویدن یا بافت پوسیده گرفته شده است.
قانقاریا به دو شکل خشک و مرطوب وجود دارد: قانقاریا خشک زمانی رخ می دهد که خون رسانی به بافت قطع شود. ناحیه خشک می شود، کوچک می شود و سیاه می شود. اگر باکتری به این بافت حمله کند، قانقاریای مرطوب رخ می دهد. این باعث تورم ناحیه، تخلیه مایعات و بوی بد می شود.

قانقاریا مرطوب یا عفونی با باکتری های در حال رشد مشخص می شود و به دلیل سپسیس ناشی از ارتباط آزاد بین مایع آلوده و مایع گردش خون، پیش آگهی ضعیفی دارد، در مقایسه با گانگرن خشک. در قانقاریا مرطوب، بافت توسط میکروارگانیسم‌ های ساپروژنیک (مثلاً کلستریدیوم پرفرنجنس یا باسیلوس فوزیفورمیس) آلوده می‌شود که باعث متورم شدن بافت و انتشار بوی بد می‌شود. قانقاریای مرطوب معمولاً به دلیل انسداد جریان خون وریدی (عمدتا) یا شریانی به سرعت ایجاد می شود. قسمت آسیب دیده با خون راکد اشباع شده است که باعث رشد سریع باکتری ها می شود. محصولات سمی تشکیل شده توسط باکتری ها جذب می شوند و باعث تظاهرات سیستمیک سپسیس و در نهایت مرگ می شوند. قسمت آسیب دیده ادموز، نرم، پوسیده، پوسیده و تیره است.

قانقاریا مرطوب و قانقاریا خشک هر دو زمانی اتفاق می‌افتند که خون نمی‌تواند به بخشی از بدن شما برسد و بافت‌های آن ناحیه شروع به مردن می‌کنند. اما قانقاریا مرطوب همچنین شامل یک عفونت باکتریایی است که می تواند به سرعت به بافت های سالم شما سرایت کند. این منجر به علائمی مانند تاول، تخلیه مایعات و بوی بد می شود.

گانگرن خشک گاهی اوقات مومیایی نامیده می شود. شروع آن کند تر از قانقاریا مرطوب است و بیش تر با بیماری های مزمن از جمله دیابت همراه است. پوست خشک، چروکیده و معمولاً تیره رنگ می شود که از قهوه ای تا آبی متمایل به ارغوانی متغیر است و در لمس سرد یا خنک می شود. بیماری های عروق خونی مانند: تصلب شرایین معمولاً باعث قانقاریای خشک می شوند. گانگرن مرطوب در قانقاریای مرطوب یا مرطوب، پوست متورم می شود و تاول هایی ایجاد می شود و ممکن است پاره شود. چرک ممکن است ظاهر شود. به طور کلی با عفونت بافت مرده همراه است. قانقاریا مرطوب می تواند به دنبال سوختگی شدید یا سرمازدگی ایجاد شود.

قانقاریا زمانی اتفاق می افتد که خون رسانی به بافت های خاصی متوقف شود. این می تواند به دلیل: یک عفونت آسیبی مانند: سوختگی یا زخم جنگی، یک بیماری مزمن، بیماری های مزمنی که به سیستم گردش خون آسیب می رسانند عبارتند از دیابت، بیماری شریان محیطی و بیماری رینود. اینها اغلب می توانند منجر به قانقاریا شوند. صدمات تروماتیک مانند سوختگی یا گاز گرفتن سگ آلوده نیز ممکن است جریان خون را متوقف کند. موارد شدیدی که پوست یخ می زند (یخ زدگی) نیز می تواند منجر به قانقاریا شود.

افراد مبتلا به دیابت، بیماری عروق محیطی و بیماری رینود، در معرض خطر بیش تری برای ابتلا به قانقاریا هستند. عفونت های پوستی، جراحات، سوختگی، گازگرفتگی سگ و سرمازدگی نیز افراد را در معرض خطر قانقاریا قرار می دهد. افرادی که آسیب های شدید دارند نیز با خطر بیش تری برای ابتلا به قانقاریا مواجه هستند. چنین صدماتی ممکن است از موارد زیر رخ دهد:

سوختگی شدید افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند نیز ممکن است با خطر بیش تری روبرو شوند. دلایل ضعف سیستم ایمنی عبارتند از:
اختلالات مصرف الکل بالای 60 سال بودن شیمی درمانی اچ‌آی‌وی. نارسایی کلیه.
استفاده طولانی مدت از مواد مخدر تفریحی.

علائم قانقاریا به محل و علت آن بستگی دارد. قانقاریای خشک معمولاً با یک خط قرمز در اطراف ناحیه آسیب دیده شروع می شود. سپس این ناحیه خشک و سیاه می شود. سردی و بی حسی در ناحیه آسیب دیده درد در ناحیه آسیب دیده یا خارج از آن قرمزی و تورم در اطراف زخم (اغلب زمانی که قانقاریا خیس ایجاد می شود وجود دارد) زخم هایی که مدام در همان محل ایجاد می شوند تب مداوم و بدون دلیل، با دمای بالاتر از 100.4 درجه فارنهایت (38 درجه سانتیگراد) زخم بد بو تغییر رنگ چشمگیر پوست با سایه های سبز مایل به سیاه، آبی، قرمز یا برنزی چرک یا ترشح از زخم.
گیجی، درد، تب و فشار خون پایین، به خصوص اگر قانقاریا داخلی باشد شوکه شدن هر چه قانقاریا زود تر درمان شود، احتمال موفقیت درمان بیش تر است. بنابراین اگر هر یک از علائم بالا را دارید، فورا به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

اگر علائم قانقاریا دارید، تیم مراقبت های بهداشتی شما را معاینه فیزیکی می کند تا علائم مرگ بافت را بررسی کند. آن ها همچنین ممکن است از شما در مورد هر گونه بیماری مزمن سلامتی که می تواند با قانقاریا مرتبط باشد سؤال کنند.

ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما بهترین برنامه درمانی را برای شما بر اساس موارد زیر تعیین می کند: سن، سلامت کلی و سابقه پزشکی شما چقدر مریض هستی چقدر خوب از برخی داروها، درمان ها یا درمان ها استفاده می کنید اگر انتظار می رود وضعیت شما بدتر شود نظر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی درگیر در مراقبت از شما نظر و ترجیح شما.

آنتی بیوتیک ها: این داروها را می توان برای از بین بردن باکتری ها در ناحیه آسیب دیده استفاده کرد. آن ها فقط در صورت وجود قانقاریا مرطوب استفاده می شوند

جراحی برای برداشتن بافت مرده: به این کار دبریدمان می گویند. می تواند به جلوگیری از گسترش قانقاریا به بافت های سالم اطراف کمک کند. در مواردی که قانقاریا گسترده است، ممکن است نیاز به قطع انگشت، انگشت پا یا حتی یک اندام باشد.

دبریدمان انگل: این یک جایگزین غیر جراحی برای دبریدمان سنتی است. در طی این روش، لاروهای مگس تمیز روی ناحیه آسیب دیده قرار می گیرند تا بافت مرده را بخورند و باکتری ها را از بین ببرند. این یک روش بدون درد است.

اکسیژن درمانی هیپرباریک: در طی این روش، شما در یک محفظه تحت فشار خاص قرار می گیرید که اکسیژن را در فشارهای بالا اداره می کند و اکسیژن بیشتری را به ناحیه آسیب دیده وارد می کند. این می تواند سرعت بهبودی را افزایش دهد و به کشتن باکتری ها کمک کند. این درمان به ویژه در افرادی که در اثر زخم پای دیابتی دچار قانقاریا می شوند موثر است.

جراحی عروق: اگر قانقاریا شما ناشی از جریان خون ضعیف باشد، ممکن است پزشک شما جراحی را برای بهبود گردش خون توصیه کند. افرادی که قانقاریای آنها در نتیجه انسداد شریان است، به عنوان مثال، ممکن است برای رفع مشکل جراحی بای پس یا آنژیوپلاستی انجام دهند.

داروها ممکن است شامل مدیریت درد، داروهایی که گردش خون را در سیستم گردش خون تقویت می کنند و آنتی بیوتیک ها باشد. از آنجایی که قانقاریا با درد دوره ای ناشی از جریان بسیار کم خون همراه است، مدیریت درد بسیار مهم است تا بیماران بتوانند به انجام تمریناتی که گردش خون را بهبود می بخشد ادامه دهند. دارو های کنترل درد می تواند شامل مواد افیونی و مسکن های شبه تریاک باشد. از آن جایی که قانقاریا نتیجه ایسکمی است، مدیریت سیستم گردش خون مهم است.

این داروها می توانند شامل داروهای ضد پلاکت، ضد انعقاد و فیبرینولیتیک باشند. از آنجایی که عفونت اغلب با قانقاریا همراه است، آنتی بیوتیک ها اغلب جزء مهم درمان آن هستند. ماهیت تهدید کننده زندگی قانقاریا مستلزم درمان با آنتی بیوتیک های داخل وریدی در یک محیط بستری است. آنتی بیوتیک ها به تنهایی موثر نیستند زیرا ممکن است به اندازه کافی به بافت های عفونی نفوذ نکنند.

بدون درمان، قانقاریا ممکن است به یک عفونت خونی جدی به نام سپسیس تبدیل شود. سپسیس ممکن است عوارضی از جمله: تغییرات در وضعیت روانی. فشار خون به طور خطرناکی پایین است. نارسایی ارگان ها. سپسیس نیز می تواند کشنده باشد.

از آنجایی که قانقاریا می تواند به سرعت در ناحیه وسیعی از بدن پخش شود، مقدار بافت مرده می تواند بسیار زیاد باشد. درمان این مناطق بزرگ ممکن است منجر به موارد زیر شود:

مناطق وسیعی از جای زخم نیاز به جراحی ترمیمی قطع عضو موارد شدید قانقاریا ممکن است منجر به نارسایی اندام و حتی مرگ شود.

شما می توانید با مشاهده دقیق هر زخمی که دارید و در صورت بروز علائم عفونت توجه فوری به قانقاریا جلوگیری کنید. اگر شرایط خاصی دارید که می‌تواند بر گردش خون تأثیر بگذارد. مانند: دیابت، بیماری عروق محیطی، بیماری رینود، دستورالعمل‌های ارائه‌دهنده مراقبت ‌های بهداشتی خود را در مورد مدیریت وضعیت خود با دقت بسیار دنبال کنید. قانقاریا یک اورژانس پزشکی است. دورنمای قانقاریا بستگی به محل و اندازه ناحیه آسیب دیده و همچنین سایر شرایط پزشکی که ممکن است داشته باشید دارد. قانقاریا اغلب تهدید کننده زندگی است، بنابراین مراقبت های پزشکی فوری بسیار مهم است

نوشته قانقاریا چیست و علائم و درمان آن چگونه است؟ اولین بار در کلینیک دیابت و زخم دیابت رادین – دکتر مهدی خالقی نیا، متخصص عفونی و زخم. پدیدار شد.

source

توسط salamatsun