ضایعه پوستی که در مدت دو هفته در بیمار دیابتی بهبود نمی یابد باید فورا به متخصص مربوطه ارجاع داده شود.

ارزیابی عفونت پای دیابتی باید با دقت و سیستماتیک انجام شود. مداخله اولیه شامل تمیز کردن زخم، دبریدمان مواد نکروزه و بررسی تماس با استخوان با استفاده از یک پروب استریل است . نمونه بافت عمقی به دست آمده در این مرحله را می توان برای کشت ارزیابی کرد.  در زخم های سطحی، مواد کشت را می توان با کورتاژ یا بیوپسی به دست آورد.  

در زخم های پای دیابتی، گزینه های درمان مانند   عوامل رشد، درمان ماگوت، درمان اکسیژن هیپرباریک اعمال می شود. مطالعات گسترده ای برای استفاده معمول از این درمان ها مورد نیاز است. در حالی که درمان آنتی بیوتیک پایه ای برای عفونت است، مراقبت از زخم نیز بسیار مهم است. 

تشخیص و درمان عفونت استخوان یک مشکل بالینی دشوار است. از نظر بالینی، اگر استخوان با پروب در معرض یا قابل لمس باشد، معمولاً استئومیلیت وجود دارد. سرعت رسوب بالای 70 میلی متر در ساعت وجود استئومیلیت را تایید می کند، اما حساسیت این تست کم است. برای اینکه عفونت های استخوانی در رادیوگرافی مستقیم تشخیص داده شود، لازم است 2 هفته پس از شکل گیری سپری شود. تکنیک‌های پزشکی هسته ‌ای نسبت به رادیوگرافی ساده حساس‌ تر، اما نسبتاً کم تر اختصاصی هستند و در مقایسه با MRI از دقت کم تری برخوردار هستند. 

از آنجایی که کشت زخم اغلب ارگانیسم ایجاد کننده در استخوان را منعکس نمی کند، مواد دبریدمان جراحی یا مواد بیوپسی از راه پوست استخوان باید ترجیح داده شوند. عفونت استخوان در نتیجه انتشار مستقیم از بافت نرم رخ می دهد و مزمن می شود. بنابراین به نظر می رسد قطعی ترین درمان برداشتن استخوان عفونی و نکروزه باشد. با این حال، مطالعات نشان داده‌اند که درمان‌های طولانی‌ مدت (4 تا 6 هفته) با عوامل نافذ به استخوان  اغلب منجر به بهبود عفونت می ‌شود. درمان آنتی بیوتیکی در زخم های خفیف بدون استئومیلیت به طور متوسط ​​به مدت 2 هفته انجام می شود.

هدف اصلی جراحی در درمان زخم پای دیابتی، برداشتن بافت عفونی و نکروزه به سطحی است که امکان ظهور بافت گرانوله را فراهم کند که باعث بهبود ثانویه می‌ شود .

در دست‌های زبردست، تکنیک‌های جراحی پیشرفته (مانند انتقال بافت آزاد) می‌تواند نتایج عالی ایجاد کند.

زخم دبرید شده باید به طور منظم پیگیری شود. زیرا این زخم ها می توانند خیلی سریع عفونی شده و به بیماری سیستمیک تهدید کننده زندگی تبدیل شوند. پینه ها باید در شرایط استریل و مناسب برای بیماران دبرید شوند تا از عود مجدد جلوگیری شود.

بیماری شریانی محیطی در بیماران دیابتی معمولاً عروق بین زانو و مچ پا را تحت تأثیر قرار می دهد. 

 

source: https://tip.deu.edu.tr/wp-content/uploads/2017/05/63-70.pdf

نوشته تشخیص و درمان عفونت زخم پای دیابتی اولین بار در کلینیک دیابت و زخم دیابت رادین – دکتر مهدی خالقی نیا، متخصص عفونی و زخم. پدیدار شد.

source

توسط salamatsun

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.